25-01-05

Emotionele rollercoaster

Vorige week donderdag werd mijn ma 60 jaar. Een toch wel unieke gebeurtenis.

Jammer genoeg was mijn ma ziek ( keelontsteking ) en had ze hoge koorts. Dit betekende dat nog Claudia nog ik haar konden bezoeken. Claudia's witte bloedcellen stonden namelijk zeer laag na de laatste chemokuur en dit betekend nagenoeg geen weerstand.

Gelukkiglijk is ze ondertussen genezen en staat het etentje/feestje voor haar verjaardag pas voor nu zaterdag gepland !

Ik heb lange tijd gedacht dat ik alles goed onder controle had. Zeker als ik de verhalen hoorde ( depressief worden, niet meer gaan werken, geen zin meer hebben in niets, problemen in de relatie ) van sommige partners van mensen met kanker.

Niets van dat bij mij. Ik ga, voorlopig welliswaar maar 4/5, normaal gaan werken, presteer bijna aan 100% zoals het moet, ik zet al eens een stapje in de wereld, een voetbalmatch een waterpolomatch, een interventie bij de brandweer, enzovoort. Ik kan bovendien nog steeds lachen en genieten van het leven. Mijn aangeboren optimisme en relativeringsvermogen zijn daar de oorzaak van.

Toch heb ik de laatste weken het gevoel dat ik meer en meer op een emotionele rollercoaster kom te zitten. Iedereen heeft zo zijn licht golvende ups en down maar ik merk dat mijn ups en downs steeds intenser en extremer worden. Soms heb ik de laatste tijd ook het gevoel dat ik de dingen niet echt beleef maar het gevoel heb dat ik naar een slechte B-film zit te kijken.

Ik begin mij net zoals mijn ma dat al heeft van in het begin ( en Claudia ook denk ik ) steeds meer te erger aan mensen rondom mij die stomme uitspraken doen of die ik niet echt graag heb. Bizar, dat had ik in het begin niet. Misschien is dit een stuk uit frustratie en onmacht ten opzichte van mijn situatie.

Tja, ik probeer er in alle geval rustig bij te blijven en zie wel hoe ik verder evolueer.

Groetjes.


12:30 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.