31-01-05

kalme week, druk sociaal weekend

We hebben een kalme week achter de rug. Geen oproepen.

Mijn weekend daarintegen was voor het eerst sedert maanden weer eens goed gevuld !

Vrijdag, toen ik naarhuis reedt kreeg ik een berichtje van één van onze beste vrienden dat zijn vrouw bevallen was van een tweeling. Redelijk onverwacht want ze was nog maar 7 maandne ver in haar zwangerschap. Daan en Noor, wogen bij de geboorte 960 en 1640 gram. 'k Ben zondagavond gaan zien met mijn vrouw en we waren allebij ferm onder de indruk. Zo'n kleine, lieve levende wezentjes. Ze zagen er zo kwetsbaar.uit, maar toch moet gezegd dat alles momenteel goed gaat. Ze ademen alletwee zelfstandig en er zijn geen complicaties.

Zaterdagavond zijn we gaan eten voor mijn ma haar 60e verjaardag. 't Werd een rustige maar zeer leuke avond. Zondagmiddag moesten we dan weer gaan eten. Het jaarlijkse nieuwjaarsetentje van de VanParysekes ( mijn schoonmoeders kant van de familie ) stond weer op het programma. Met een nog wat te volle maag van de avond ervoor heb ik mij serieus ingehouden. Ook maar beter want de laatste 5 maanden ben ik zo'n 8 kilo bijgekomen. 'k Ben wel vast van plan daar iets aan te doen !

Al drie zondagen op rij ga ik iedere morgen gaan lopen. Nu gaat het nog wat moeilijk maar 'k ben er rostvast van overtuigd dat ik straks zowel de frequentie als de intensiteit zal kunnen opdrijven.

Cheers.


11:52 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-01-05

Emotionele rollercoaster

Vorige week donderdag werd mijn ma 60 jaar. Een toch wel unieke gebeurtenis.

Jammer genoeg was mijn ma ziek ( keelontsteking ) en had ze hoge koorts. Dit betekende dat nog Claudia nog ik haar konden bezoeken. Claudia's witte bloedcellen stonden namelijk zeer laag na de laatste chemokuur en dit betekend nagenoeg geen weerstand.

Gelukkiglijk is ze ondertussen genezen en staat het etentje/feestje voor haar verjaardag pas voor nu zaterdag gepland !

Ik heb lange tijd gedacht dat ik alles goed onder controle had. Zeker als ik de verhalen hoorde ( depressief worden, niet meer gaan werken, geen zin meer hebben in niets, problemen in de relatie ) van sommige partners van mensen met kanker.

Niets van dat bij mij. Ik ga, voorlopig welliswaar maar 4/5, normaal gaan werken, presteer bijna aan 100% zoals het moet, ik zet al eens een stapje in de wereld, een voetbalmatch een waterpolomatch, een interventie bij de brandweer, enzovoort. Ik kan bovendien nog steeds lachen en genieten van het leven. Mijn aangeboren optimisme en relativeringsvermogen zijn daar de oorzaak van.

Toch heb ik de laatste weken het gevoel dat ik meer en meer op een emotionele rollercoaster kom te zitten. Iedereen heeft zo zijn licht golvende ups en down maar ik merk dat mijn ups en downs steeds intenser en extremer worden. Soms heb ik de laatste tijd ook het gevoel dat ik de dingen niet echt beleef maar het gevoel heb dat ik naar een slechte B-film zit te kijken.

Ik begin mij net zoals mijn ma dat al heeft van in het begin ( en Claudia ook denk ik ) steeds meer te erger aan mensen rondom mij die stomme uitspraken doen of die ik niet echt graag heb. Bizar, dat had ik in het begin niet. Misschien is dit een stuk uit frustratie en onmacht ten opzichte van mijn situatie.

Tja, ik probeer er in alle geval rustig bij te blijven en zie wel hoe ik verder evolueer.

Groetjes.


12:30 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-01-05

De eerste brandoproep van het jaar 2005 is een feit !

Vanmorgen omstreeks 5h45 werd ik gewekt door het alarmsignaal van mijn bieper. Het betrof een algemene brandoproep.

Vlug uit met bed gestapt, mijn training en dikke kousen aangedaan en naar beneden gelopen.

Dan de auto in en zo snel mogelijk ( en zo veilig mogelijk !!! ) naar het arsenaal.

Onze nog steeds geblesseerde collega Jurgen L. stond al aan de ingangsdeur. Ik kwam juist aan, na mijn schoonbroer.

In het arsenaal kregen we te horen dat het ging over een uitslaande brand in een serre/opslagplaats.

Alle wagens reden uit, ik was zoals gewoonlijk mee met de eerste uitruk, onze halfzware autopomp.

Voor één keer had ik geen perslucht aan. Bij aankomst hielp ik mee de eerste slangen uitrollen zodat kon begonnen worden met blussen en aanvoer van water.

Daarna hielp ik mee blussen.

Zowat de ganse constructie werd vernield.

De schade binnenin was zeer groot, ondermeer een personenauto en een heftruck die binnen stonden gingen in vlammen op. Ook de glazen constructie was zwaar beschadigd.

Een huis dat vlakbij stond liep geen schade op. Een grote koelcel binnen in de serre/opslagplaats konden wij vrijwaren.

Onze elevator konden we voor de eerste keer inzetten en deze heeft ook meteen zijn nut bewezen.

Na ongeveer een uur was de brand onder controle.

Om 7h40 was ik terug thuis. Mijn vrouw maakte mijn boterhammekes klaar voor op het werk en na een verfrissende douche was ik om 8h05 alweer de baan op.

Om 9h38 was ik al op mijn werk in Antwerpen, wel nog file gehad vanaf Haasdonk vanwege een ongeval met een vrachtwagen ter hoogte van Antwerpen-West.

Zo, een drukke ochtend dus, die al bij al goed is afgelopen. Want immers brand snel onder controle en zo woonhuis kunnen vrijwaren + geen gekwetsen !


12:40 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-01-05

Niet aangekondigde brandoefening

Gisterenavond zijn mijn collega's en ikzelf wel goed beetgenomen.

Elke donderdagavond is er tussen 20h00 en 22h00 oefening voor de groep van week en ook de andere brandweermannen die zich kunnen vrijmaken gaan dan oefenen.

Ik was thuis, want 'k moest helpen bij mijn vrouw in de winkel

De gewone oefening betrof een radio-communicatie oefening, waarbij onze halfzware autopomp, tankwagen, elevator en kleine materiaal wagen zich begeven naar de uithoeken van ons grondgebied Pittem-Egem, telkens met een bezetting van 2 a 3 personen.

Dan omstreeks 20h30 kwam de algemene brandoproep binnen, namelijk een woningbrand.

Het betrof geen echte brandoproep maar een oefening waarvan wij, niet op voorhand, op de hoogte waren.

De verspreide wagens spoeden zich zo snel mogelijk naar de woningbrand, welliswaar met minimale bezetting.

Zijn die thuis zaten, spoeden zich ook zo snel mogelijk naar het arsenaal. Eerste probleem, slechts 1 grote materiaalwagen nog aanwezig. Daar zijn wij met 4 personen ingesprongen en vertrokken. De kleine materiaalwagen die op oefening was kwam op dat moment ook aan in het arsenaal om de andere brandweermannen op te pikken.

Ondertussen kwam de halfzware autopomp als eerste aan op de "zogezegde" woningbrand. In deze wagen steken 4 perluchtdragers … maar in dit geval dus niemand om ze aan te doen. Daarop kregen alle wagens de oproep om persluchttoestellen aan te doen. In de grote matriaalwagen konden wij beschikken over één persluchtdrager. Toen wij aankwamen, zo'n 4 a 5 minuten later, ( de elevator en tankwagen ook reeds aanwezig ) was er reeds een blusopstelling en waren mijn collega's al aan het blussen.

Nog een collega van mij heeft dan ook een persluchtdrager ( uit de reeds aanwezige halfzware autopomp ) aangedaan en samen met mij zijn we de woning binnen gegaan om 3 aanwezige slachtoffers te bevrijden.

Collega Johny had het huis vol rook gestoken zodat het toch een beetje echt leek.

Bij aankomst aan de woning had iedereen zowat direct door dat er niets aan de hand was, maar de oefening vond ik op zich toch wel geslaagd omdat het was een ongewone situatie ( 4 voertuigen met weinig bezetting verspreid over grondgebied ) waardoor wij vooral in het begin wat moesten improviseren

Bovendien kwamen door de ongewone situatie ook enkele gebreken naar boven waar wij dus kunnen uit leren.

Daarna heb ik nog een pintje of drie gedronken met de collega's in 't arsenaal. Rond 23h00 was ik terug thuis. Mijn vrouw had de slaap nog niet kunnen vatten en we hebben nog wat bijgepraat over de oefening.

Je ziet, het moet niet altijd echt branden, vooraleer wij wat actie kunnen beleven hé !


10:48 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-01-05

Rustige dag

Tja, inderdaad een rustige dag. Op woensdag ben ik, zolang mijn vrouw ernstig ziek is, thuis van mijn werk. Dan hou ik de winkel van mijn vrouw open en help ik wat in het huishouden.
 
Nog steeds geen oproepen gehad deze week en straks, morgenavond, ben ik weer week af. Stilte voor de storm zeggen ze dan altijd ... maar één iets moeten we als brandweerman altijd in gedachten zijn
"Be carefull what your wishing for" !! Zoals de brandweermannen in New York ons geleerd hebben !

22:19 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-01-05

Overgeven en nog eens overgeven.

'k Ben nog twee dagen van week en nog steeds geen oproepen gehad.
't Ziet er dus naar uit dat het weeral eens een kalme week zal worden.
 
Mijn vrouwke heeft vandaag haar laatste chemokuur gekregen van de voorlaatste chemo-cyclus. Ze zag er weer erg getekend uit, je zou van minder !
Overgeven, overgeven en nog eens overgeven. Vanavond was het weer heel wat erger dan de vorige chemo-kuren.
Nu, we leven op hoop en binnen een drietal weken start ze aan haar laatste chemo-cyclus met nog twee chemo-kuren. Dan is ze eindelijk verlost van deze reeds zeer zware beproeving.
 
De kindjes, Justine en Arthur, zijn gelukkiglijk in goede handen. Justine is bij oma Mieke en Arthur bij tante Petra. Dat is voor ons beiden toch ook al een hele geruststelling.
 
tot later.

21:27 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-01-05

Nieuwjaarswensen

Nou, het is hier de laatste dagen inderdaad wat stil geweest, maar het eindejaar en begin nieuwjaar is traditioneel een moment waarbij ik meer tijd besteed in Real Life dan op 't internet.
 
Bovendien is mijn PC ook een 3-tal dagen "out" geweest !
 
Nu, ik wil jullie alvast een gelukkig, voorspoedig en vooral gezond 2005 toewensen !!
 
Wat ik vooral geleerd heb in 2004 ? Wel, er zijn veel dingen die een mens gelukkig kunnen maken, even of voor langere tijd. Ik geloof echter ook in een soort natuurlijk evenwicht. Je kan niet heel je leven altijd gelukkig zijn, geluk hebben, meeval hebben. Volgens mij houden geluk en ongeluk, voorspoed en tegenspoed elkaar perfect in evenwicht ... zo heb ik ook mogen ervaren.
 
Twee dingen in 2004 waren heel tekenend voor mij.
Allereerst de geboorte van Arthur op 26 juni 2004. Ons tweede kindje en nu na zes maanden echt een schat van een baby ! We hadden al een meisje van 4 jaar ondertussen, dus je kan wel zeggen dat ons koningswens is uitgekomen.
Ten tweede, 18 augustus 2004, de dag dat mijn vrouw officieel vernam dat ze borstkanker had ! Ondertussen is ze bijna doorheen haar chemo-kuur. Straks wacht nog een operatief ingrijpen en bestraling. Ik moet zeggen dat de dagen na 18 augustus 2004 zo wat de donkerste moeten geweest zijn in mijn 33 levensjaren.
 
Dus, zoals ik al zij, geluk en ongeluk houden elkaar in evenwicht.
Ben ik door mijn persoonlijke ervaringen in 2004 nu minder gelukkig ? Nee.
Ben ik meer gaan aanvoelen, beseffen, weten wat het leven nu  juist is ? Ja.
 
Voor 2005 hoop ik dan ook dan ik geluk zal kennen, maar dan in zeer milde vorm, dan weet ik immers dat het ongeluk dat mij mogelijks in 2005 te wachten staat ook mild zal zijn !
 
Vele optimistische nieuwjaarsgroeten,
Dolfke.

12:44 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |