17-03-05

Terug van weggeweest

Nou nou, dat was een tijdje geleden niet ?! Maar er is dan ook vanalles gebeurd de laatste weken waardoor ik er niet toe kwam om nog een iets te posten. Een emotionele rollercoaster, ik heb het er in een vorige post al over gehad, maar de laatste weken waren past echt een emotionele rollercoaster !!

Een zestal weken geleden is een nonkel van mij overleden. Zijn naam was Noel en hij was mijn vaders oudste broer, maar toch amper 70 jaar oud. Eind vorig jaar kreeg hij te horen dat hij kanker had, volledig uitgezaaid, niets meer aan te doen. Hij was een echte levensgenieter geweest en aanvaarde zijn lot. Hij koos ervoor geen chemotherapie meer te ondergaan en rustig thuis uit te doven. Het enige wat hij niet wilde was afzien en dat is redelijk goed gelukt ook. Op 17 februari werd hij begraven. Ik ben er alleen naar toegeweest, mijn vrouw kon het niet aan om te gaan. Ik kan het begrijpen. Ik had het ook best moeilijk op zijn begraving.

Ondertussen had mijn vrouwtje haar laatste kuur van chemotherapie ondergaan. Ze was echt op. Het was dus meer dan tijd dat het gedaan was. Na enkele weken recuperatie mocht ze op 1 maart binnen in het UZ van Leuven. Op 2 maart werd ze geopereerd en werd het kwaadaardig gezwel verwijderd.

Nu, vooral die eerste dag hadden we het beide heel erg moeilijk. Als je zo thuis bent, denk je niet aan en vergeet je merendeel van de tijd hoe ernstig de situatie wel is en hoe ziek ze wel is. Maar eens in het ziekenhuis, bij de prof en zijn assistenten, wordt je weer met de harde realiteit geconfronteerd. Die eerste was echt een superzware dag. Ikzelf bleef in Leuven overnachten zodat ik snel en veel bij mijn schat kon zijn. Na de operatie was Claudia, en ikzelf ook, al veel positiever en optimistisch gestemd. Blij dat ook die stap weer achter de rug is.

Vol goeie moed zijn we dan terug naar huis gekeerd op maandag 7 maart. Ook Justine was dan terug thuis. Arthur kwam pas vrijdag terug. Wat waren we gelukkig dat ons gezinnetje terug samen was.

Ondertussen is dit, jammer genoeg, al weer het geval niet meer ! De eerste nacht sliep Arthur nog goed door. Maar de tweede nacht liet onze schat van straks 9 maanden het afweten. Koorts, huilen, 'k heb zowat gans de nacht opgelopen, tot 4 uur 's morgens, daarna is Claudia ook een paar keer opgeweest. De volgende nachten ging het al niet veel beter. Na bezoek bij de dokter bleek hij een zware keelontsteking te hebben. Met antibiotica en iets tegen de koorts zou het beter moeten gaan, maar het ging alsmaar slechter. Gisteren en eergisteren haalde hij gemakkelijk de 40 graden koorts en kregen we hem niet onder de 38,5 graden. Dit, plus het feit dat we beide verschillende keren per nacht moesten opstaan maakte het ons stillaan onmogelijk.

Gisterennamiddag is Claudia dan samen met een vriendin, met Arthur naar een kinderartsvan het Sint-Andries Ziekenhuis in Tielt geweest.

Haar boodschap was duidelijk : "ofwel zoeken jullie, eventueel via de grootouders, voor een opvang voor jullie kindje, ofwel wordt hij opgenomen in het ziekenhuis." Voor een normaal gezond koppel zou dit al zwaar zijn, maar voor een gezin waarbij mijn vrouwke nog maar pas geopereerd is aan borstkanker is dit echt te veel.

Uiteindelijk is Claudia haar ma bereid gevonden om terug enkele dagen voor Arthur te zorgen. Vorige nacht hebben we eindelijk weer eens goed doorgeslapen. Oef.

Justine vond het helemaal niet leuk dat haar broertje weer weg moest. 'k Heb haar uiteindelijk toch kunnen troosten en haar beloofd dat ze van mij een verassing zal krijgen als ze de komende dagen flink is.

Zo zo, wat een boterham hé !

'k Zou het trouwens bijna vergeten. Momenteel is het zeer kalm bij de brandweer van Pittem. Geen oproepen ! Voor één keer ben ik daar wel zeer gelukkig voor.

Tot later.


12:29 Gepost door Dolfke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |